Door Jasper - Vorig jaar kon alleen Gert Jan met opgeheven hoofd aan het einde van een lange en zware dag het strijdveld verlaten; Peter en Jasper hadden, ieder op hun eigen manier, de strijd verloren die dag. Dat mocht dit jaar dus niet gebeuren. Peter had zich als gevolg van zijn drukke stages niet zo goed - zeg maar helemaal niet -  kunnen voorbereiden. Voor Jasper en Gert Jan stond de teller al op enkele honderden kilometers, waaronder bergritjes in Limburg en de Ardennen.

Ondanks de, al dan niet, goede voorbereiding hadden we alledrie last van een zekere kwaal in de laatste dagen voor de start: zenuwen. Met lichte buikpijn probeerden we de dag voor de start nog wat te ontspannen. En ja, wat doe je dan op zo'n dag? Zo min mogelijk activiteit ontplooien en zo veel mogelijk eten. Heel, heel veel eten om precies te zijn. En alles door elkaar, tot misselijkheid aan toe. Eigenlijk waren we geen van allen in de veronderstelling dat het echt zou helpen de bergen over te komen, maar ja, het was beter dan in passiviteit afwachten en hopen op een goede afloop. Je kunt je dan ook voorstellen dat we blij waren toen we die avond vroeg naar bed gingen, hopende op een paar uurtjes slaap.

De volgende ochtend ging om 04.00 uur de wekker. Ontbijt. De calorien van de dag ervoor waren nog nauwelijks omgezet dus je kunt je voorstellen dat we er niet echt van konden genieten. We zochten dus al snel de auto's op en zetten koers naar Bourg d'Oisans om ons klaar te maken voor de rit. Dit jaar waren Esmé en Bo ook van de partij; zij vervulden de rol van soigneur, supporter, lieftallige vriendin en fotograaf tegelijk. En niet onverdienstelijk! Terwijl de mannen moeite hadden om hun hoofd erbij te houden door de zenuwen, regelden de vrouwen na het parkeren van de auto's dat iedereen compleet en wel richting de start kon vertrekken.

Na het nemen van de eerste 'groepsfoto met boks' vertrokken we richting de start. Dat viel dit jaar tegen zo bleek. We hadden ons iets te laat ingeschreven waardoor we twee startvakken naar achter waren geplaatst. Dat betekende dus langer wachten voordat we konden vertrekken. Tegen de tijd dat onze spieren bijne verkleumd waren kwam er eindelijk beweging in het peloton. We reden dicht tegen elkaar aan tussen de massa in over de startstreep. Er speelde een vrolijk folk-bandje, waardoor de sfeer er direct goed inzat. In de aanloop naar de Col du Glandon reed Gert Jan al direct een tandje harder dan de rest. Jasper en Peter hadden zich voorgenomen rustiger te beginnen dan het jaar ervoor. Misschien zou het een verschil maken.

De Col du Glandon leverde voor niemand problemen op. In de afdaling die daarop volgde was duidelijk te zien dat Peter het volste vertrouwen had in zijn nieuwe fiets. Hij haalde zelf gendarmes in die op een motorfiets reden. En voor wie Peter niet zo goed kennen; hij is niet zo'n held, dus dat zegt iets! De volgende uitdaging was de Col du Telegraph. Ook in deze editie weer erg warm, het was nauwelijks mogelijk om door de schaduw te rijden tijdens de klim. Gelukkig wachtte iedereen op de top een aangename verrassing: Esmé en Bo stonden naar ons uit te kijken. Het was fijn om even bekende gezichten te zien en uit te blazen van de inspanningen. Nadat de dames ons hadden bevoorraad vertrokken we richting de Col du Galibier, de zwaarste en langste klim van de dag.

De Galibier werd niet door ons alledrie hetzelfde ervaren. En dan doelen we niet op het verschil in fysieke kracht of conditie, maar op de weersgesteldheid. Gert Jan had, zoals altijd, een flinke voorsprong opgebouwd en was derhalve droog over de top gekomen. Dat was voor Jasper en Peter anders. Na nog geen kilometer te hebben geklommen viel de regen met bakken uit de hemel. Leuk hoor, zo'n dun regenjasje, maar het helpt uiteindelijk allemaal niets. Schuilen was geen optie, dus gestaag verder klimmen dan maar. Onderweg kwamen de dames ons enkele keren voorbij in de auto met bemoedigende woorden zodat iedereen uiteindelijk boven kwam. Hier werd duidelijk dat ook dit jaar een loodzware beproeving zou worden voor met name Jasper en Peter.

Na de Col du Galibier ging ieder zijn eigen weg. Terwijl Gert Jan al aan de Alpe d'Huez was begonnen moesten Jasper en Peter nog afdalen. Dit bleek minder ontspannen te zijn dan beide gehoopt hadden, want er stond een fikse tegenwind waardoor zelfs op redelijk steile stukken bijgetrapt moest worden om geen tempo te verliezen. Uiteindelijk bleek Peter dermate vermoeid te zijn dat hij besloot de laatste klim naar de Alpe d'Huez niet meer te gaan proberen. Inmiddels zat Jasper al halverwege die laatste klim, aangemoedigd door tal van Nederlanders die verspreid stonden over diverse bochten en parkeerplaatsen. Het was afzien, echt afzien. Onze speed-demon Gert Jan was als eerste boven gekomen en had opnieuw een zilveren medaille in de wacht gesleept. Terwijl hij afdaalde, terug naar de auto, zwaaide hij nog even vrolijk naar Jasper die nog enkele zware kilometers voor de boeg had.

Rond de klok van 19.00 uur tikten de laatste honderd meter weg voor Jasper. De eerste keer over de finish van La Marmotte. De ontlading was groot en het was dan ook zuur dat er geen bekenden bij de finish stonden om de euforie mee te delen. Gelukkig was er nog de mobiele telefoon, want in stilte zo'n moment beleven is niet te doen! Al snel sloegen de vermoeidheid en kou genadeloos toe waardoor er nauwelijks tijd was om even bij te komen en iets te eten en te drinken. Vlug weer afdalen en op zoek naar de rest, die al enige tijd stonden te wachten bij de auto.

Het was voor iedereen opnieuw een zware, lange dag. Maar wat voor een dag! Er zijn grenzen verlegd en iedereen heeft het beste uit zichzelf weten te halen en dat voelt goed. Heel goed! Volgend jaar misschien weer, we zien wel... 

Terug naar boven