Door Jasper - De doorgaande weg richting Bourg d'Oisans was al druk. Een bonte verzameling tricots gleed over het asfalt richting de start in Bourg d'Oisans. Van het display met oranje cijfertjes in het dashboard was het getal 23 af te lezen. Nu al warm, hoe zou het om 14.00 uur zijn? Nadat Gert-Jan en Jasper richting de start waren vertrokken reed de volgcabrio met open dak richting Le Rivier d'Allemond. Later op de middag bleek dat Wolter Kroes ergens halverwege de Col du Glandon was ingestapt en ook de kwartfinale van het WK voetbal had gezien.
Voor Gert-Jan en Jasper begon de dag zoals alle andere edities van La Marmotte: wachten in het startvak en ondertussen grappen maken met de andere Nederlandse renners om de zenuwen onder controle te brengen. Het hielp wederom niet. Rond 07.45 kwam het peloton in beweging en reden we in een lange lint de Col de Glandon op. Zou het boven al warm zijn? De klim was lekker, veel schaduw en geleidelijk steigen. In het laatste dorp voor de top stonden Peter, Lennart, Annemiek en Bo ons aan te moedigen. Nog tien kilometer en de kop was eraf De laatste kilometers voor de top werd het peloton opgeschrikt door een blauw autootje met daarin vier gekken Hollanders. Met muziek en bemoedigende woorden werden Jasper en Gert-Jan naar boven geschreeuwd. Het was een prettige impuls voor de moraal. En niet alleen de Ratten hadden profijt van de goede sfeer. Onderweg reageerden diverse renners positief op de aanmoedigingen vanuit de auto. Een vrolijke renner met een heus oranje Beesie op zijn helm. De gewonnen kwartfinale op het WK voetbal had duidelijk zijn sporen nagelaten in het peloton! Eenmaal boven op de col was het weer druk. Dit jaar zou de gevaarlijke afdaling van de Glandon niet geklokt worden om kamikaze-piloten buitenspel te zetten. De organisatie begrijpt vast niet dat weinig renners van plan waren hun remblokken extra te belasten en dus onverminderd hard naar beneden reden. Heerlijk!

Na een stuk vals plat tussen de Glandon en de voet van de Telegraph werd begonnen aan het zwaarste gedeelte van La Marmotte: de lange klim richting de Col du Galibier. De temperatuur had inmiddels verwoestende waarden aangenomen en dat was te merken in het peloton. Het tempo zakte, er werd afgestapt en veel, héél veel gedronken. Op het heetste moment van de dag is een berg zonder schaduw je grootste vijand. Gelukkig was er weer dat blauwe autootje. Aan de voet van de Telegraph werd Gert-Jan omhoog gezongen en geschreeuwd. Andere Nederlandse renners in het peloton genoten er net zo hard van mee. De ‘trois cent six’ en haar bemanning was een ware attractie! Halverwege de Telegraph reed Jasper lek en in de brandende zon moest een bandje worden verwisseld. Geen schaduw, geen rijwind. Het werd Jasper’s maag iets teveel en alles kwam eruit. Shit, weg vocht... weg voeding. Onmiddellijk een halve reep en een gelletje wegwerken en wat fris water bij een post leek te helpen. Nog een klein stukje tot de top, volhouden!

Vlak voor Valloire wachtte de Posse op Jasper die inmiddels drie kwartier achter Gert-Jan lag. Een korte stop met een ijskoud blikje cola gaf weer even energie om door te gaan. De Galibier was nog steeds steil. Stiekem viel dat tegen. Langzaam kropen de fietsers omhoog, hopend op het dichttrekken van de hemel. Wat was de zon fel, het was niet leuk meer. Bij ieder plekje langs het parcours dat schaduw bood verdrongen de renners elkaar om even te kunnen rusten. Bidons werden gevuld met ijskoud water uit de bergbeekjes en hier en daar werd zelf gebadderd. Het was een uitputtingsslag, niet normaal! Plotseling was daar weer dat blauwe autootje. Nederlandse grootheid Wolter Kroes blerde “Vivaaaaaaa Hollandia” en de kilometerteller sprong direct van 9 naar 11 kilometer per uur. Toch fijn om zulke trouwe supporters mee te hebben!

Na de helse Galibier was het een goed uur afdalen richting de Alpe d’Huez. Gert-Jan was inmiddels begonnen aan de zware laatste kilometers terwijl Jasper moeite had om te herstellen van de hitte op de Galibier. Zijn lichaam protesteerde en nam geen vocht en voeding meer op, vrij desastreus met de Alpe in het vooruitzicht. Aan de voet van de klim stond de rest van de posse te wachten en te klappen. Het mocht niet baten, de koek was op voor Jasper. Helemaal leeg. Gelukkig was Gert-Jan ondanks de hitte goed bovengekomen. Hij had afgezien, misschien wel meer dan ooit tevoren. Kon ook niet anders, om 18.00 uur gaf de thermometer nog steeds een comfortabele 36 graden aan. Later bleek dat Gert-Jan het meer dan voortreffelijk had gedaan: goud!! Een geweldige prestatie!

Volgend jaar zal het team hopelijk opnieuw compleet zijn aan de start van La Marmotte 2011. Een nieuwe kans, een nieuwe race en nieuwe hoogtepunten. Laat maar komen!