Door Jasper - Dinsdag 27 april 2010, half acht in de ochtend. De BOB-trailer wordt achter de mountainbike gehangen en met de eerste zonnestralen in het gezicht begon de reis richting het Zuiden. Hoewel de korte broek geen probleem was konden de armstukken toch nog niet naar beneden worden gerold. Het was een beetje frisjes. De route zou worden opgepikt in Eindhoven, dus daar moest eerst naartoe worden gefietst. Een stuk dat al talloze keren was gereden en dus eigenlijk een beetje saai was. Er stond nagenoeg geen wind dus er kon lekker snelheid worden gemaakt, waardoor ik rond 13.00 uur bij het Centraal Station in Eindhoven de route kon oppikken. De eerste 125 kilometer van de reis stonden op de teller!

Eindhoven - Diest (B)
Vanaf Eindhoven ging het al snel richting de Belgische grens. Het rijden van knooppunten was ideaal, er hoefde weinig op de kaart gekeken te worden en het schoot dus lekker op. De zon scheen inmiddels een stuk feller dus de armstukken konden in de tas! Het was druk op de fietspaden in de Kempen. Veel ouderen hadden zich de buitenlucht in laten lokken door de zon en het was dus zigzaggen geblazen van tijd tot tijd. Het leek af en toe wel een hindernisbaan op de smalle en bochtige paden, maar des te leuker was het om tempo te maken! In België ging het knooppunten netwerk verder en werden de fietspaden steeds langer en rustiger. Er waren veel wielrenners die gebruik maakten van het weer om in de late middag een trainingsrondje te maken, en vriendelijk als de Belgen toch weer bleken te zijn groetten zij allen en maakten soms een kort praatje omdat ze nieuwsgierig waren naar de BOB-trailer. Na 222 kilometer arriveerde ik in het verrassend leuke plaatsje Diest waar ik in het zonnetje een flink bord pasta wegwerkte alvorens mijn intrek te nemen in Hotel Le Modern (uitstekende, pas gerenoveerde kamers en vriendelijk personeel).

Diest - Romy (B)
Na een stevig ontbijt met veel koffie en vers afgebakken broodjes jam vertrok ik rond half acht richting Wallonië. Ik had een klein beetje last van mijn knieën door het meesleuren van de BOB-kar en deed het dus wat rustiger aan. Het was nog stil op de wegen en fietspaden en het eerste gedeelte van de route bestond wederom uit knooppunten. Het was eigenlijk vrij eenvoudig fietsen, meestal rechtdoor en alleen in kleine dorpen af en toe in het routeboekje lezen. De fietspaden liepen door landbouwgebied en hier en daar een stuk bos. Hoewel het routeboekje niet sprak over heuvels merkte ik toch dat het moeilijk was om snelheid te maken; vals plat en een klein beetje tegenwind. Hoewel ik minder kilometers gepland had zou het toch een lange dag gaan worden omdat het gemiddelde beduidend lager lag als de dag ervoor. Nadat het knooppunten netwerk stopte, ben ik de RAVeL 2 opgereden; een lang fietspad door Wallonië. Na een lunch in het drukke Namur reed ik verder langs de Maas richting Dinant. Een mooi en afwisselend stuk van de route. Hier werd veel aan de weg gewerkt en de RAVeL bleek slecht te volgen op sommige punten waardoor ik diverse keren van de route moest afwijken en maar gewoon de doorgaande weg volgde om irritaties te voorkomen. Het zonnetje scheen inmiddels fel en de temperaturen stegen tot 28 graden! Even wennen dus... Uiteindelijk bereikte ik na een aantal korte klimmetjes Mariembourg waar ik even van de route afweek voor een Bed & Breakfast in Romy. De beeldend kunstenaar die de B&B runde was vriendelijk en in het plaatselijke café werd een goede spaghetti geserveerd. Een mooi einde van een intensieve dag. Toch weer 160 kilometer gefietst... 

Romy - Pierrefonds (Fr)
Na een lekker ontbijt met een perfect gekookt hard ei (en ik ben kieskeurig, dus dat zegt wat) begon mijn dag met een steile afdaling naar Mariembourg. Vanuit Mariembourg ging het richting de Franse grens. Er moest toch nog veel geklommen worden en met de nog steeds hoge temperaturen was dit niet erg prettig. Veel eten en drinken dus. Ik had duidelijk het extra gewicht van de BOB-trailer onderschat, hoewel ik beter had moeten weten na de reis naar Rome. Het stuk in de grensstreek met Frankrijk was schitterend en er was nauwelijks verkeer dat de rust verstoorde. Zodra de grens gepasseerd was werd ik toch weer blij van het Franse gevoel. De wegen waren beter, de bewegwijzering perfect en er hing een heerlijke sfeer om je heen. "Dit is toch waarom je zo'n tocht onderneemt", zei ik regelmatig hardop tegen mijzelf. Er moest nu meer in het routeboekje worden gekeken omdat er geen fietspad of knooppunten netwerk was in Frankrijk. Het leverde allemaal geen problemen op, de dorpjes waren zo klein dat je moeilijk verkeerd kon rijden. Met steigen en dalen reed ik door de bossen richting mijn eindbestemming voor die dag; Pierrefonds. In de laatste klim kwam ik voor het eerst een andere fietser tegen die dezelfde route reed. De jongeman had fietstassen in plaats van een BOB-trailer, maar het maakte het allemaal niet makkelijker zo bleek. Hij had net als ik last van de warmte en de heuvels speelden zijn bovenbenen ook parten. Het voelde stiekem toch goed dat ik, ondanks de vele kilometers die ik in korte tijd had gemaakt, vrijwel moeiteloos van hem wegreed heuvelop. In Pierrefonds wachtte mij een sprookjesachtig tafereel met het grote en imposante kasteel op de berg met daarboven een dreigende lucht. Ik was eigenlijk best blij dat het even bewolkt was zodat de brandende zon geen kans kreeg mijn armen en benen verder te verschroeien. Met een flinke steak haché op een terras sloot ik de dag voldaan af. Een kleine 180 kilometer op de teller maakte dat ik mij niet hoefde te schamen dat mijn benen toch een beetje pijn deden.

Pierrefonds - Parijs
De laatste dag van de reis was aangebroken. Vandaag zou ik naar Parijs fietsen en met een beetje geluk zou ik daar na het middaguur aankomen. Vanuit Pierrefonds reed ik door prachtig groene bossen over glooiende (fiets)paden richting de open vlakten met uitgestrekte gele koolzaadvelden. Met een klein beetje wind was dit goed te doen en het lukte mij om een zeer behoorlijk gemiddelde vast te houden. De aantrekkingskracht van Parijs maakte dat ik nauwelijks de tijd nam om tussendoor te stoppen. Het ene na het andere dorp passeerde ik en de pagina's in het routeboekje werden vlot omgeslagen. Het was nog steeds bewolkt dus de koelere temperatuur werkte waarschijnlijk in mijn voordeel. Vlak voor het lange fietspad richting het stadscentrum van Parijs begon, trok de lucht open en werd ik begroet door een bescheiden zonnetje. Het gaf de laatste energie die nodig was om het lange en saaie fietspad door de voorsteden van Parijs te tacklen. Inmiddels deed iedere oneffenheid in de weg mij zeer en ik vloekte menigmaal hardop over de (waarschijnlijk) goedbedoelde verkeersdrempels in het fietspad om de fietser te attenderen op een gevaarlijke kruising. Ik merkte dat ik er klaar mee was. Het verbaasde mij hoeveel clochards en zigeuners hun kamp hadden opgeslagen langs het Canal de l'Ourcq. Het deed een beetje troosteloos aan en gaf mij van tijd tot tijd een onbehaaglijk gevoel van onveiligheid. Ik was de enige fietser en werd telkens nagestaard door de zigeuners die langs het fietspad water uit het kanaal stonden te vissen. Geen prettige eerste kennismaking met de stad Parijs. Na bijna anderhalf uur fietsen vanaf het moment dat ik aan het lange fietspad begon stond de Notre Dame op de borden aangegeven. Een klein gevoel van euforie maakte zich meester van mij. De drukke stad was geen enkele belemmering voor het fietsen; je nam of het fietspad of de busbaan en als je een beetje tempo houdt heb je van de auto's geen last. Om 13.30 uur stond ik met een keurige 670 kilometer op de teller voor de Notre Dame. Een apart gevoel om je te beseffen dat je vier dagen eerder nog ergens in Nederland onderweg was en op eigen kracht naar zo'n wereldstad was gereden. Een schitterende ervaring die ik zeker aan andere mensen zou aanraden!

Terug naar Rotterdam met de Thalys
Helaas was er geen tijd om terug te fietsen. Nou ja, helaas... het weer was inmiddels omgeslagen naar dikke bewolking, dus de mooie zonnige dagen van de heenreis zouden zich waarschijnlijk niet herhalen. Dat betekende met de trein terug naar Rotterdam. Met de Thalys nog wel, dat was namelijk veruit de snelste verbinding. Ik had van tevoren een speciale tas gekocht waar mijn gedemonteerde mountainbike in paste. Het hele pakket paste daarom netjes in het bagagerek op het balkon waardoor niemand merkte dat ik eigenlijk een fietser was die een beetje smokkelde op de weg terug! Voor nog geen 70 euro was ik terug in Rotterdam, en dat binnen drie en een half uur. Toch stiekem wel comfortabel...

Voor hen die van plan zijn om deze route zelf te gaan fietsen, kijk eens op de website van Uitgeverij Benjaminse. Hier vind je informatie over de route en kun je het routeboekje bestellen.

Om de foto's van mijn tocht te bekijken kun je naar het Fotoboek op deze website surfen. Laat een berichtje achter in ons gastenboek als je de route zelf hebt gereden of van plan bent dit te gaan doen, dat waarderen wij erg!!